Rotte appels

x75753210Vanmorgen zag ik een appel met een rot plekje op de fruitschaal liggen. Ik heb hem meteen gearresteerd en in stukjes gesneden voor in de ochtendyoghurt. De bruine plek heb ik er vanzelfsprekend even afgesneden. Het andere fruit was nog in orde, want dat heb ik nagekeken.

Nou en? Niet echt wereldschokkend.

Nee, zeker niet!

Verreweg de meeste mensen vinden het bovenstaande een heel normale gang van zaken, want iedereen weet dat als één appel aan het rotten is…….de rest in no time is aangestoken. Dat is erg jammer, want fruit is waardevol.

Het spreekwoord luidt niet voor niks: één rotte appel in de mand, maakt al het gave fruit te schand. Dat is ook zo. Niemand  met gezond verstand laat een bedorven appel bewust liggen, als gezien is dat het niet goed gaat met dat stuk fruit.

Het gezegde wordt vaak in figuurlijke zin gebruikt: als één persoon uit een groep zich misdraagt, wordt de hele groep erop aangekeken. Ofwel een negatieve beïnvloeding van één persoon kan vele anderen op het slechte pad brengen.

Spreekwoorden zijn eigenlijk gestolde volkswijsheden.

Ik herinner me een collega, die het voor elkaar kreeg om veel onrust te zaaien. Er was altijd gedoe, geroddel, pesterijen, veel ongenoegen en zelfs ruzie. De sfeer werd in korte tijd zwaar verpest, maar ondanks klachten bij de directie, werd er van hogerhand niet ingegrepen. De vent was een geval ‘neefjevan’.

De narigheid op kantoor werd dus hoe langer hoe erger. Maar het was zo’n slimme donder, dat hij zelfs fans kreeg, die het allemaal wel leuk vonden. Of interessant. Intussen leed het werk eronder en liepen er al wat mensen serieus te denken aan een andere werkkring. De rotte appel, want dat was hij echt, was niet op tijd verwijderd.

Hogerhand kreeg toen toch wel in de gaten dat het allemaal te erg werd en ging eens wat mensen aanhoren. Meneer Rotte Appel werd toen gedropt op een andere afdeling, waar hij baasje mocht gaan spelen. Daar ging het ook weer fout, hoorden wij later. Het kostte tijd en veel moeite om de prettige verhoudingen weer zoals vroeger te krijgen, want er was wel het een en ander gebeurd.

Ik moet hier altijd aan denken als ik lees of hoor over laf wegkijken, blijven pamperen, blijven (goed)praten en misdragingen gedogen zoals bijvoorbeeld op scholen en in probleemwijken. KLIK voor weer een bericht over van die prettige luitjes in Maassluis. Je wordt er toch niet goed van?

Het is best gemakkelijk om niet meteen in te grijpen, maar het is een illusie dat de rotte appel weer mooi en gaaf wordt. Geen enkel probleem wordt opgelost door net te doen alsof het er niet is. Integendeel, het wordt absoluut altijd erger. De hele fruitmand gaat eraan. Dan moet er alsnog toch worden ingegrepen. Maar de schade is intussen al groot. Misschien wel té groot.

 

 

 

Meneer Henk

is er eentje van het ouderwetse soort. Hij heeft ons uitstekend geadviseerd bij het vernieuwen van alle keukenapparatuur. Twee van zijn medewerkers hebben vorige week een hele vrijdag in onze keuken gebivakkeerd en de garage als werkplaats gebruikt. De veel grotere afzuigkap moest namelijk weggewerkt in een soort koof, die ter plekke werd gemaakt. Ze ruimden alles keurig op en namen het oude spul en alle dozen mee.

De nieuwe vaatwasser deed het eerst heel goed, maar toen kwam er opeens een foutmelding. Er ging op de display een wijnglas nogal zenuwachtig knipperen en de vaat was niet goed gedroogd. In het boekje gekeken en een van de oorzaken zou kunnen zijn, dat het water niet goed weg kan en dan ‘denkt’ de machine dat hij niet verder hoeft te gaan met drogen.

Mijn ervaring is dat je altijd even moet afwachten of iets een incidentje is of echte malheur. De volgende keer maakte hij het programma keurig af. Maar de keer daarop weer niet. Dus belde ik meneer Henk, want je hebt geen vaatwasser om alsnog die zooi te gaan staan afdrogen. Hij beloofde dezelfde middag even langs te komen. Als het echt een fout in de machine is, dan moet de monteur van Pelgrim komen, maar misschien viel het mee. Hij verwijderde een paneel, wierp zich op de keukenvloer en keek het een en ander na. Alles in orde daar. ‘We sluiten even wat dingen uit, he?’, zei hij. Ik zat erbij en keek ernaar. ‘Als het water nou niet goed wegloopt, hè meneer Henk, dan zou het toch ook iets in de afvoer kunnen zijn?, sprak ik technisch. ‘Loopt het water dan niet goed weg uit de wasbak?’, vroeg hij. ‘Nee, dat loopt prima weg, anders had ik meneer Teun vrijdag wel gevraagd om daar meteen naar te kijken’, zei ik. Maar het was kennelijk toch wel een idee en meneer Henk schroefde het een en ander los boven een teiltje.

Wat er uit die afvoerbuis kwam was bah. Heeeeeeeeel erg bah. Gelukkig was meneer Henk niet vies uitgevallen en maakte hij de boel leeg. Lang leve de mens, die de keukenrol heeft uitgevonden! Daarna werd alles weer in elkaar gezet en draaiden we een kort programmaatje om te kijken of het water nu wél afgevoerd werd. Ging helemaal goed. ‘Weer wat geleerd’, zei meneer Henk.’We checken voortaan standaard de afvoer bij het installeren van een vaatwasser.’

Ik ben helemaal enthousiast over de nieuwe afzuigkap, maar er bleef af en toe een knopje of twee ‘hangen’. Meneer Henk dook er meteen op en fikste het geval. Onderwijl praatten wij over de nieuwe hete lucht oven. Ik had cranberry-koekjes gebakken en die waren prima, maar je moet toch wennen aan de temperaturen. Iedere oven is anders.

Met een zakje verse koekjes voor in de auto ging meneer Henk weer weg.

Ik blij en hij hopelijk ook.

 

Sneu triootje

Gisteren had ik een nogal druk programma, maar ik ging toch heel even een troost-orchideetje brengen bij Marij, die in Zweden gestruikeld was. Het resultaat was een gecompliceerde botbreuk in de pols, een hersenschudding en een bont en blauw gezicht met een kapotte neus. Daar nog een nacht in het ziekenhuis gelegen, maar toen toch maar door haar man naar huis gereden. In het UMCG wordt straks bekeken of er alsnog geopereerd moet worden.

Mijn bedoeling was (gezien die hersenschudding) om alleen maar even het orchideetje af te geven en dan verder te gaan om later nog wel eens op bezoek te komen, maar dat mocht niet. ‘Nee, ik heb koffie en je drinkt maar een bakje mee’, zei Marij, die zelf open deed. Het is een stoere meid en omdat ik was gewaarschuwd schrok ik niet van de aanblik. Maar bont en blauw is een understatement. Ach ach…..

In de kamer zat al een vriendin, die ook gammel was, want ze had een gebroken schouder. Ze had voor dit bezoekje voor het eerst heel voorzichtig gefietst. Treurig verhaal ook, want een operatie zou de boel nog erger maken, dus moest ze zo maar verder leven.

We zaten zo even toen er weer gebeld werd. Nog een vriendin kwam binnen. Met een gezicht vol plekjes, die met een speciale creme waren behandeld. Ze voelde zich onprettig, maar kwam toch heel even naar Marij kijken en vragen of ze iets kon doen.

‘Heb jij niks?’, vroegen ze aan mij. ‘Uh nee………..niet dat ik weet’, zei ik. ‘Oh, want anders zouden we leuk kunnen gaan kwartetten met een ziekenhuisspel of zo’.

Het was een sneu triootje dat ik achterliet om verder te gaan met mijn programma. Maar ze hadden steun aan elkaar. En toen ik de voordeur achter me dichttrok hoorde ik alweer gelach. Sneu maar stoer!

 

Coupe champignon

Laatst bij mijn kapster ging het gesprek over erg bazige kappers, die nogal autoritair met hun klanten omsprongen. Dat soort bestaat allang niet meer, maar ik heb er zelf nog eentje meegemaakt. Een van de allerergsten mag ik wel zeggen. Ik spreek hier over John Postmus, dé dameskapper in het Rotterdam van de jaren zestig, zeventig, tachtig vorige eeuw. Hij had een paar kapsalons in mijn geboortestad en het was min of meer een geluk als je in één van die zaken terecht kon. Laat staan dat de ‘meester’ zelve je haar deed. Dat was alleen voor de happy few.83815f96-7573-11e3-9d0b-565e1fbc34cd

Ik heb me suf zitten denken, maar ik weet absoluut niet meer hoe het kwam dat meneer Postmus mij zijn verheven aandacht schonk. Ik was kennelijk gewoon naar binnen gestapt in het filiaal aan de Korte Lijnbaan om te vragen of een van de mindere goden mijn haren zou willen knippen. Postmus was toevallig aanwezig in deze winkel en kwam na het wassen van de boel door een slaafje vragen wat de bedoeling van het een en ander was. Denk niet, dat hij je gedag zei of zo, hoor. Vriendelijkheid was niet zo zijn ding.

Verpletterd hakkelde ik dat ik het niet precies wist, maar dat het wel eens wat anders mocht worden dan schouderlang. De kapster-die-mij-oorspronkelijk-zou-doen sloop weg om de speciale meesterschaar te gaan halen. Ik denk dat het ding van platina, ivoor en met diamanten was, maar ik weet dat niet zeker.

Postmus liet de stoel omhoogtrappen door een slaaf en ik kwam op de juiste hoogte te zitten. ‘Ik heb een nieuw kapsel ontworpen en dat ga ik op uw hoofd maken. U betaalt deze behandeling en over 6 weken komt u terug, dan werk ik het bij en dat is dan gratis’, gromde hij. Vervolgens werden de kapsters, die bezig waren met hun klanten, er ook bij geroepen, want ‘ze konden hier wel effe wat van leren’. De klanten protesteerden uiteraard niet, dat ze zomaar in de steek werden gelaten. Er werden zelfs diverse stoelen omgedraaid met halfgedane dames erin en de show kon beginnen. Ik zeg u: het kippenvel stond mij op de armen.

john-postmus

Het fotootje hiernaast heb ik van internet geplukt. Je ziet hier de meester in actie. Keurig in het pak, want toentertijd liepen kappers echt niet in een naveltruitje met skinny jeans eronder.

Mijn haren werden dus geknipt en dat ging van dik hout zaagt men planken. ‘Uh, meneer Postmus, laat u er nog wel wat op zitten?’, fluisterde ik na een poosje angstig.

‘Natuurlijk! Ik weet heus wel wat ik doe’, snauwde hij, terwijl hij geconcentreerd doorwerkte. Moedig zei ik, want tegen snauwen kon ik toen ook al niet goed: ‘Ja, maar het is toevallig wel mijn hoofd’, waarop hij met een arrogant lachje zei: ‘Straks is dat hoofd weer van u, maar nu is het van MIJ’.  Hij duwde nogal onzacht ‘dat hoofd’ telkens heen en weer, stopte af en toe om de kijkende bende uit te leggen wat er gaande was. Ik zie nog die ademloze eerbiedige mensen om mij heen staan. Doodse stilte!

wieneke-zomer-1976

Dit was het uiteindelijke resultaat van de creatie ‘coupe Champignon’. Veertig jaar geleden, ik was 24 jaar.

Ja hoor, u mag hartelijk lachen. Graag zelfs!

 

 

 

 

Zonnebrilmietjes

Zo noemde Annabel Nanninga de van Turkse afkomst zijnde vervelia’s, die gisteren bij Pauw mochten komen uitleggen waarom ze een buurt in Zaanstad terroriseren. (Ik vond het – na het kijken – een zeer treffende benaming.) Die terreur is zodanig, dat de bewoners en de ondernemers er na jaren van overlast en ellende wel helemaal klaar mee zijn.

Er kwam geen zinnig woord uit die jongens, behalve het gebruikelijke slachtofferige gejengel. Daar hebben die derde generatie nieuwkomers nogal een handje van. ZIJ doen nooit iets fout, het is altijd de schuld van een ander en het woord zelfreflectie kunnen ze niet spellen. Het is in mijn ogen nogal dom spul. Maar wel zorgen zij voor heel veel narigheid. Je zal maar in die buurt wonen en dat allemaal mogen meemaken. Om te huilen gewoon.

Ik had Pauw niet gezien, want we kijken nooit naar dit programma, maar ik las er iets over en dan wekte mijn nieuwsgierigheid. Dus heb ik dit onderdeel bekeken in Uitzending gemist. Het onderwerp Poelenburg begint in de 21ste minuut..

De jongens, die bij Pauw waren, hebben een heel erg verwrongen beeld van de maatschappij, waarin zij leven en opgegroeid zijn, want we hebben het hier wel over de derde generatie of misschien wel de vierde generatie Turken.

Meisjes moeten natuurlijk niks van ze hebben, want die zijn op die leeftijd stukken slimmer en maken dus veel beter gebruik van de geboden kansen. Die zitten absoluut niet te wachten op zo’n huilerige sukkel, die geen school heeft afgemaakt en op straat rondhangt met even treurige figuren. Zij hebben feilloos door dat ze met zo’n knul een toekomst van niks hebben. In het ergste geval zit zo’n jongen regelmatig in de gevangenis omdat hij echt het verkeerde pad is opgegaan.

Meisjes zijn moeders in spe en die willen een goeie vader voor hun eventuele kinderen. Een oppassende jongen, die zijn eigen broek kan ophouden en normaal in het moderne leven staat. Dat willen ze. Een huis, een baan, een gezin, een auto en op tijd vakantie dus. Ze willen geen zielig straatschoffie van een jaar of 20, dat als toppunt van zijn kunnen een langslopende buurtbewoonster uitscheldt voor hoer.

Maar zoals gebruikelijk in dit soort zaken is het natuurlijk allemaal de schuld van de gemeente (gaaaaap), want die zorgt niet dat ze een buurthuis hebben. Ja, dan MOET je toch wel op straat gaan rondhangen en mensen lastig vallen? Zeg nou zelf? Het ergste vind ik nog wel, dat die jochies dat met droge ogen zeggen en zelf geloven. Ze komen niet op het idee, dat je misschien een betere kans van slagen maakt als je je aangepast gedraagt.

Hun zonnebrillen en petjes zetten ze in de uitzending niet af, want dat was om ‘hun emoties te verbergen’. Ik moest erg lachen om Jeroen Pauw, die vroeg of de tafelgenoot een stel blinde jongens had meegenomen. Nee, ze zijn niet blind, maar wel heel erg laf. Ze zaten dicht tegen elkaar aan en klampten zich nog net niet aan elkaar vast. In hun eentje zijn ze geen knip voor de neus waard, maar als groep (broeders, alhoewel zonen van verschillende moeders, vrienden die erg van elkaar houden) hebben ze een grote mond. In bijvoorbeeld Turkije zouden ze het wel uit hun gare hersens laten om zich zo te misdragen. Daar is de overheid niet zo lief als hier in dat ‘rottige racistische Nederland’, waar iedereen een hekel aan ze heeft. Tja, hoe zou dat nou komen, lieffies?

Eentje mocht aan tafel zitten, want hij was degene, die alles wat in dat buurtje op straat gebeurt filmt en dan op YouTube zet. Hij heeft enorm veel kijkers, want wat is er nou leuker dat je jezelf terugziet op de film terwijl je hondsbrutale opmerkingen maakt tegen politieagenten, rare bewegingen voor de camera maakt en als toppunt van de lol op het dak van de politieauto gaat staan. Een langsrijdende fietser gewoon van zijn vervoermiddel afrukken misschien? De ondernemers in het nabijgelegen winkelcentrum hebben extra beveiligers ingehuurd. Ach wat, allemaal onzin volgens de knulletjes, want zij ‘doen ook heel positieve dingen maar daar hoor je dan weer niemand over’. Ze zaten nog net niet te snikken.

De steeds opgeroepen politieagenten doen er niks aan. Te weinig mandaat, te weinig mankracht, weet ik veel? Ieder normaal denkend mens toch zou zeggen, dat ze het hele overlastzootje even inladen en ook hun ouders op het bureau laten komen voor een stevig gesprek. Op dat vlog van die populaire filmjongen kunnen ze precies zien wat er gebeurt en wie het doen. De nette mensen voelen zich in de steek gelaten en dat gebeurt nogal eens in dit land tegenwoordig.

Ik blijf me erover verbazen: Nederland ligt grotendeels onder de zeespiegel, wij hebben sinds eeuwen het water goed onder controle, wij zijn best rijk en we hebben een – zeker in vergelijk met andere landen – aardig werkende democratie. Wij hebben vrijheid van meningsuiting en als we het bijvoorbeeld niet eens zijn met de regering, dan mogen we dat gewoon roepen. In andere landen vind je jezelf terug in een ellendige cel. We zijn inderdaad klein qua oppervlakte, maar we zijn in ieder geval economische spelers op het wereldtoneel.

En toch kunnen we dit tuig niet even hun plaats wijzen.

 

Minister Edith Schippers

heeft dit jaar de H.J.Schoo lezing verzorgd. Het is alleszins de moeite waard om wat zij zei eens tot je te nemen. Ja, oké, het is een fors eind tekst, maar als je houdt van nuchterheid, openheid, realisme en visie, dan zou je er eens rustig voor moeten gaan zitten. In een tijd van oppervlakkige reljournalistiek en polarisatie bij alles en nog wat is het een verademing om eens een helder verhaal te lezen.

schippers

Haar club, de VVD, is mijn club niet langer meer, maar dat doet helemaal niet ter zake. Links, rechts…….blablabla. Het zijn in mijn ogen totaal verouderde politieke begrippen, die ergens in de vorige eeuw misschien voor enige duidelijkheid zorgden, maar nu al lang niet meer.

Stellingen en discussies over politiek mijd ik gelijk de spreekwoordelijke pest op dit weblog en dan met name om deze reden.

Maar ik herken wel altijd een goed en zinnig verhaal. Of ik het er nu voor 100 procent mee eens ben of niet.

 KLIK HIER voor de lezing.

Streekmarkt

Iedere eerste zaterdag van de maand is in Oldeberkoop een streekmarkt. Van mei tot oktober. Normaal gaan we daar dan regelmatig naar toe, maar dit jaar waren er steeds kinken in kabels. Een mensch kan niet op twee plekken tegelijk zijn. Echter, vanmorgen hebben we al vroeg eens flink lopen inslaan, want er was zoals altijd veel lekkers te koop. Ik kocht jam, honing, aardbeien, groot krenten annex suikerbrood, appeltaartjes en zo van die dingen. Alles bio-eko, maar dat spreekt vanzelf. Fabrieksspullen kun je in iedere supermarkt wel halen, daar hoef je niet voor naar zo’n markt te gaan.

Terwijl ik de – voor mij nieuwe – thee- en kruidenkraam stond te bekijken, hoorde ik ineens ‘Heeee. Wieneke. Jij hier?!’ en ontdekte Liesbeth aan de andere kant van de toonbank. Zij is mijn buurvrouw tijdens de Pilates lessen, maar ik wist niet eens dat ze in thee en aanverwanten handelt. Gewoon nooit ter sprake gekomen. Heel raar, want wij zijn allebei nogal communicatief en we mogen elkaar graag. Ik kocht meteen een paar soorten thee en we spraken af, dat als ik meer nodig heb – en dat zal ongetwijfeld – ik gewoon even bel of mail en dat zij het dan meebrengt naar de les. Vriendin Marij zal dat ook wel interessant nieuws vinden, want een grotere theeleut bestaat er niet.

We kwamen Brenda en Janko tegen. Zonder hun leuke labrador Salsa. Net als Lola moest zij thuisblijven, want we kunnen niet hebben dat ze de zelfgerookte droge worsten van de kramen snaaien. We maakten een praatje. We maakten trouwens heel wat praatjes, want dat hoort zo op een streekmarkt. De verkopers doen het natuurlijk om hun vaak zelfgemaakte producten te slijten, maar ook voor de informatie en de gezelligheid. Er hangt een zeer relaxte sfeer. Maar dat is niet ongebruikelijk in onze regio. Zo mag je echt van alles proeven. Verstandig om niet te ontbijten dus🙂 Er is iemand met zelfgemaakte chocolade. Grote plakken met noten en fruit en zo erin en erop. Hij had flinke stukken gehakt voor de proevers. Niet van dat zuinige. Zelfgemaakte bonbons had hij ook. Van die knijters. Kreunkreunkreun. Er is een grote collectie kaas van een kaasboerderij vlakbij. De proefbakjes staan ervoor, he?  Er is iemand die allerlei zaken gemaakt met of van cranberries verkoopt en een mevrouw met leuke sieraden, die ze zelf maakt. Ik kocht van haar een groene emaille hanger voor de helft van de prijs, want ze ‘ging beginnen aan een nieuwe collectie’. DSCN2180

De kleur past goed bij een pasgekocht koningsblauw shirt.  Er worden pannenkoeken van buitengewone melen gemaakt en ter plekke opgegeten. Nou ja, het gaat toch vooral om eten en drinken op zo’n markt.  De aardbeien zagen er zo mooi uit, dat ik maar meteen twee forse bakken heb ingeslagen. Eentje voor ons en eentje als verrassing voor onze buren. De twee kleintjes zijn er gek op.

Wij zeiden tegen elkaar, dat we beslist zouden kunnen aarden in dit oude karakteristieke dorp.

Ik heb hier al eens verteld over een woonproject in de dorpskom. Het is niet eens zeker of het wel doorgaat, want de gemeente moet er binnenkort over besluiten, maar stel dat we daar ooit gaan wonen, dan kan ik elke maand naar de streekmarkt wándelen.

Jippie!

 

Boer zoekt vrouw (1)

694Gisteravond hebben we ‘het vlees gekeurd’ oftewel de eerste aflevering van ‘Boer zoekt Vrouw’ gezien. Vijf boeren, die zo moedig zijn om een vrouw zoeken en misschien ook wel te gaan vinden,  terwijl elke week miljoenen mensen toekijken. Deze serie gaat over  Nederlandse boeren, die in een buitenland wonen.

Laat ik voorop stellen, dat ik ze allemaal direct aardig vond. Olke, Marc, Herman, David en Riks. Ze waren zeer communicatief ook. Heel erg zwijgzame mensen vind ik – als ik heel eerlijk ben – altijd lastig te doen. Ik denk dan in eerste instantie, dat zij veel diepe gedachten denken en heel wijs zijn, maar dat valt meestal zwaar tegen.  Ik kan me nog die ene helblonde Friese jongen herinneren, die zo verschrikkelijk niks kon zeggen en nergens op kon reageren, dat het klamme zweet je gewoon uitbrak. Al was hij erg lief met de kalfjes, als vrouw loop je je toch dood tegen zo’n zwijgerd?

Deze vijf zijn in ieder geval openhartige en goed uitziende mannen, die precies weten wat ze willen en behoorlijk ambitieus zijn. Valt in mijn optiek altijd zeer te prijzen in mensen. Ik denk dus zomaar, dat het nieuwe seizoen BzV wel eens heel interessant kan worden. Ook al omdat de landen waar ze wonen erg van elkaar verschillen: Frankrijk, Zambia, Roemenië, Texas en Canada. Kortom, ik kijk er naar uit.

 

 

 

 

 

Alweer een beauty

van een nachtvlinder op de muur van de bijkeuken gespot. Ditmaal een goudkleurig glanzend beestje. De witte spatjes lijken er wel met een piepklein kwastje op aangebracht.  Jammer genoeg wilde hij (of zij) de vleugels niet voor mij spreiden. Jammer, want ik heb de naam proberen te zoeken op internet maar dat lukte me niet.

DSCN2176

Allemaal goed voor je of toch niet?

Toen we nog hevige melkplassen kenden, moest iedereen van ene Joris Driepinter drie glazen melk per dag drinken. Voor mij was dat geen straf, maar ik ken menig mens, die kokhalzend….. Vandaag de dag is veel melk drinken zowat het ergste dat je je lichaam kunt aan doen.

Flossen moest. Oh jee, ik heb wat afgeflost. Avondje uit geweest en wie stond er weer netjes en heel laat bij de wastafel serieus met die draad te werken? Moi! Totdat ik ermee ophield en ragertjes ging gebruiken. Mijn tandvlees knapte daar zeer van op. Dat kwam ook natuurlijk mede door regelmatige bezoeken aan de mondhygiëniste. Maar nu is flossen weer hartstikke fout.

Vroeger hoorde dansen bij je opvoeding. Je ging naar een speciale school en leerde daar dingen als de foxtrot en de Engelse wals. Dat was goed voor je, want anders was je een incompleet zielig mens, dat op feestjes wel aan de kant moest blijven zitten wegens onkunde. Ik heb nu nog medelijden met die arme jongens én meisjes, die als laatste konden gaan dansen, omdat niemand ze leuk vond. Of omdat ze teveel pukkels hadden. Zie ik nog wel eens een puber met acné? Nooit!

Ik leerde dansen na schooltijd, want mijn Mulo was echt verschrikkelijk stom en superstreng, maar dát regelden ze toch wel. Peter en ik dansten altijd samen. Typisch een geval van ‘elkaar helemaal niet mogen en toch gezamenlijk iets redelijks tot stand kunnen brengen’. Later heb ik dat heel wat keren meegemaakt in mijn werk. Dus dat kán. Peter en ik wisselden nauwelijks een woord voor, tijdens en na de dansles, maar we hadden kennelijk hetzelfde ritmegevoel of zo. Het sprak vanzelf, dat wij altijd samen de les doordansten. Domweg omdat het met andere partners waardeloos ging. We moesten dat wel proberen natuurlijk, maar zelfs de leraar en zijn ‘miepje’ zagen wel in, dat het een stuk leuker was en meer opschoot als Peter en ik de lessen samen deden. Hij was een knappe maar erg norse jongen, kan ik me herinneren. Na de Mulo heb ik hem nooit meer gezien.

Nu zijn er natuurlijk nog wel dansscholen, maar je hóeft er niet naar toe. Je mág er naar toe. En dat is een heel groot verschil.

Margarine is absoluut funest. Wat daar voor troep in zit, mensen! Het moet nu per se roomboter zijn. Maar door de fabrikanten van margarine werden we toen bevolen om hun troep te eten, want het was veeeeeel beter voor je. Je werd er sterk en vrolijk van. Maar nu blijkt dat ze er palmolie in donderen en dat is weer heel erg.

Roken was toen ook al helemaal niet goed voor je, dat wisten we heus wel, maar iedereen zette de boel toch gewoon blauw. Dat zie je vooral op oude series en dito filmpjes. Zelfs dokters rookten! Nu zie ik alleen nog wat oude (echte of er zo uitziende) mensen met een peuk in de snavel op straat of op een terras. Goh, wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst iemand een sigaar zien roken? Diep in de vorige eeuw, denk ik. Toch rook een goede sigaar best lekker, maar de gordijnen konden er absoluut niet tegen. Bij feestjes en verjaardagen stonden er glazen met sigaren en sigaretten op tafel. Naast de bonbons en de zoutjes. Je kunt het je toch bijna niet meer voorstellen?

Dus as we speak  moeten we allemaal bio en eko en duurzaam en gojibessen, havervlokken, appelazijn en volkoren brood,  maar absoluut geen suiker en zout enzovoort tot ons nemen. Tot op een dag iemand bedenkt, dat dat ook allemaal hartstikke fout is.

Zucht.