Boer zoekt vrouw (1)

694Gisteravond hebben we ‘het vlees gekeurd’ oftewel de eerste aflevering van ‘Boer zoekt Vrouw’ gezien. Vijf boeren, die zo moedig zijn om een vrouw zoeken en misschien ook wel te gaan vinden,  terwijl elke week miljoenen mensen toekijken. Deze serie gaat over  Nederlandse boeren, die in een buitenland wonen.

Laat ik voorop stellen, dat ik ze allemaal direct aardig vond. Olke, Marc, Herman, David en Riks. Ze waren zeer communicatief ook. Heel erg zwijgzame mensen vind ik – als ik heel eerlijk ben – altijd lastig te doen. Ik denk dan in eerste instantie, dat zij veel diepe gedachten denken en heel wijs zijn, maar dat valt meestal zwaar tegen.  Ik kan me nog die ene helblonde Friese jongen herinneren, die zo verschrikkelijk niks kon zeggen en nergens op kon reageren, dat het klamme zweet je gewoon uitbrak. Al was hij erg lief met de kalfjes, als vrouw loop je je toch dood tegen zo’n zwijgerd?

Deze vijf zijn in ieder geval openhartige en goed uitziende mannen, die precies weten wat ze willen en behoorlijk ambitieus zijn. Valt in mijn optiek altijd zeer te prijzen in mensen. Ik denk dus zomaar, dat het nieuwe seizoen BzV wel eens heel interessant kan worden. Ook al omdat de landen waar ze wonen erg van elkaar verschillen: Frankrijk, Zambia, Roemenië, Texas en Canada. Kortom, ik kijk er naar uit.

 

 

 

 

 

Alweer een beauty

van een nachtvlinder op de muur van de bijkeuken gespot. Ditmaal een goudkleurig glanzend beestje. De witte spatjes lijken er wel met een piepklein kwastje op aangebracht.  Jammer genoeg wilde hij (of zij) de vleugels niet voor mij spreiden. Jammer, want ik heb de naam proberen te zoeken op internet maar dat lukte me niet.

DSCN2176

Allemaal goed voor je of toch niet?

Toen we nog hevige melkplassen kenden, moest iedereen van ene Joris Driepinter drie glazen melk per dag drinken. Voor mij was dat geen straf, maar ik ken menig mens, die kokhalzend….. Vandaag de dag is veel melk drinken zowat het ergste dat je je lichaam kunt aan doen.

Flossen moest. Oh jee, ik heb wat afgeflost. Avondje uit geweest en wie stond er weer netjes en heel laat bij de wastafel serieus met die draad te werken? Moi! Totdat ik ermee ophield en ragertjes ging gebruiken. Mijn tandvlees knapte daar zeer van op. Dat kwam ook natuurlijk mede door regelmatige bezoeken aan de mondhygiëniste. Maar nu is flossen weer hartstikke fout.

Vroeger hoorde dansen bij je opvoeding. Je ging naar een speciale school en leerde daar dingen als de foxtrot en de Engelse wals. Dat was goed voor je, want anders was je een incompleet zielig mens, dat op feestjes wel aan de kant moest blijven zitten wegens onkunde. Ik heb nu nog medelijden met die arme jongens én meisjes, die als laatste konden gaan dansen, omdat niemand ze leuk vond. Of omdat ze teveel pukkels hadden. Zie ik nog wel eens een puber met acné? Nooit!

Ik leerde dansen na schooltijd, want mijn Mulo was echt verschrikkelijk stom en superstreng, maar dát regelden ze toch wel. Peter en ik dansten altijd samen. Typisch een geval van ‘elkaar helemaal niet mogen en toch gezamenlijk iets redelijks tot stand kunnen brengen’. Later heb ik dat heel wat keren meegemaakt in mijn werk. Dus dat kán. Peter en ik wisselden nauwelijks een woord voor, tijdens en na de dansles, maar we hadden kennelijk hetzelfde ritmegevoel of zo. Het sprak vanzelf, dat wij altijd samen de les doordansten. Domweg omdat het met andere partners waardeloos ging. We moesten dat wel proberen natuurlijk, maar zelfs de leraar en zijn ‘miepje’ zagen wel in, dat het een stuk leuker was en meer opschoot als Peter en ik de lessen samen deden. Hij was een knappe maar erg norse jongen, kan ik me herinneren. Na de Mulo heb ik hem nooit meer gezien.

Nu zijn er natuurlijk nog wel dansscholen, maar je hóeft er niet naar toe. Je mág er naar toe. En dat is een heel groot verschil.

Margarine is absoluut funest. Wat daar voor troep in zit, mensen! Het moet nu per se roomboter zijn. Maar door de fabrikanten van margarine werden we toen bevolen om hun troep te eten, want het was veeeeeel beter voor je. Je werd er sterk en vrolijk van. Maar nu blijkt dat ze er palmolie in donderen en dat is weer heel erg.

Roken was toen ook al helemaal niet goed voor je, dat wisten we heus wel, maar iedereen zette de boel toch gewoon blauw. Dat zie je vooral op oude series en dito filmpjes. Zelfs dokters rookten! Nu zie ik alleen nog wat oude (echte of er zo uitziende) mensen met een peuk in de snavel op straat of op een terras. Goh, wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst iemand een sigaar zien roken? Diep in de vorige eeuw, denk ik. Toch rook een goede sigaar best lekker, maar de gordijnen konden er absoluut niet tegen. Bij feestjes en verjaardagen stonden er glazen met sigaren en sigaretten op tafel. Naast de bonbons en de zoutjes. Je kunt het je toch bijna niet meer voorstellen?

Dus as we speak  moeten we allemaal bio en eko en duurzaam en gojibessen, havervlokken, appelazijn en volkoren brood,  maar absoluut geen suiker en zout enzovoort tot ons nemen. Tot op een dag iemand bedenkt, dat dat ook allemaal hartstikke fout is.

Zucht.

 

 

 

 

Familiale uitdrukkingen

De meeste mensen hebben familieleden en zo’n familie is al dan niet hecht en dikwijls of weinig bij elkaar te vinden, maar het blijft altijd familie. Er zijn dan vaste uitdrukkingen en gezegdes, die iedereen kent of met zijn ogen dicht kan aanvullen.

Voorbeeldje. Als ik vroeg aan mijn ouders, of ik ze nog een kop koffie kon inschenken, dan werd er vaak gezegd: ‘Welja, je kunt er beter van piesen dan van een korstje kaas.’

En als het over ongelooflijke domme eigenwijsheid ging, refereerde mijn vader immer aan zijn tante Willemien.  Ik heb dit familielid nooit gekend, maar ze was kennelijk ontzettend dom eigenwijs. Als hij je vergeleek met tante Willemien, nou, dán was je wel heel erg stom in de weer. Volgens mijn pa, he? Ik dacht daar dan weer heel anders over.🙂

Een goede vriendin van ons vertelde onlangs over haar familie. Als er een geslaagd feestje of een speciaal uitje is geweest met zijn allen, dan is er altijd wel iemand, die zegt: ‘Het was zó leuk, dat doen we dus NOOIT weer.’ Niet uit chagrijnigheid, maar gewoon omdat een herhaling van zetten altijd teleurstellend is. Je gaat onwillekeurig toch vergelijken, he?

Mijn zus had een hond, die Kerry heette. Dat dier werd verwend door mijn ma. Als ze op bezoek kwam of hij bij haar dan zat hij meteen voor haar op de grond en keek zeer verwachtingsvol naar boven. Door niks af te leiden, want dat probeerden we natuurlijk wel. Kerry bewoog geen wimper en keek strak naar ‘oma’. Hij  wist dat er iets heel lekkers uit die handtas ging komen. Honden hoef je nooit iets te leren op dat vlak. Goed, het moment was dan daar en de tas ging open voor een lekkertje. Mijn ma zei dan steevast: ‘Hier hoor, beest, jouw tong is ook geen leren lap’.

Mijn schoonzus is nogal georganiseerd en ze ruimt daarom de huiskamer altijd even op voordat ze naar bed gaat. ‘Ja, want als ik dood wakker word, is dát maar klaar’.

Gezegdes en vaste opmerkingen, die erbij horen en die ieder familielid kent en/of gebruikt.

family nap

Familiedutje.

Prairietuin

Het bezoek aan een heel bijzondere tuin stond hier al vanaf vorig jaar op het programma, maar het kwam er maar niet van. De prairietuin is maar drie dagen per week voor publiek geopend en als wij konden, dan kon het weer weer niet. Dan regende het als een malle of zo. Nou goed, vandaag was het SUPERdeSUPER weer en konden we eindelijk gaan kijken. DSCN2172

De entree met balie werd bemand door deze lieve ouwe kater. Lianne Pot, de eigenares van al dit moois, verwelkomde ons en vertelde meteen iets over wat we gingen zien. Het is – en ach…. het zal weer eens niet zo zijn  – een geval van een totaal uit de hand gelopen hobby. Hoe vaak heb ik dat al niet meegemaakt. Het begint klein, maar ontaardt dan in iets geweldigs. Dus hieperdepiep hoera voor mensen, die met passie en volharding hun dromen verwezenlijken.

Ik zou zeggen: loop lekker met ons mee door de prairietuin.

DSCN2146

DSCN2141

DSCN2147DSCN2143

DSCN2142

DSCN2157

Vanaf een wat hoger punt een bankje met van daar uit een mooi overzicht. Helemaal aan het eind zie je het dak van Lianne’s huis en het entreegebouw (rood dak) met daarin een ruimte voor groepsontvangst. Allemaal heel verzorgd. Dat viel ons toch op aan deze tuin, die toch niet de gemakkelijkste planten herbergt. Keurige grindpaden, mooie kleurenopbouw en goed ingedeeld.

DSCN2167

DSCN2153.JPG

DSCN2168

DSCN2166

DSCN2170

En overal zagen we bijtjes, hommels en vlinders. Het miepte er bijvoorbeeld van de kleine vossen. Wij hadden geen flauw idee van hoeveel siergrassen er eigenlijk zijn en vielen dus van de ene verbazing in de andere. DSCN2161

Mijn eenvoudig cameraatje geeft niet eens goed weer, hoe piepklein de oranje bloemetjes zijn van dit siergras. DSCN2150

Op de foto hierboven kun je goed zien hoe alle grassen en planten netjes in een bepaald soort klein grind staan. Dat scheelt natuurlijk ongewenste plantjes (voorheen onkruid genoemd)  wieden, dat zorgt voor afwatering en – niet onbelangrijk – voor stevigte. De tuin ligt wel in zeer open landschap.

Wij zijn vastbesloten om nog een keertje te gaan aan het eind van september, want dan gaan de meeste grassen verkleuren. Op 2 oktober sluit de tuin tot volgend voorjaar. Maar dan gaan we wéér.

Toen we weggingen, zeiden we Lianne gedag en maakten allebei spontaan het chapeau-gebaar. We hadden geen hoedjes op, maar die waren gegarandeerd af gegaan voor haar. Dat vond ze leuk.

Hoestbuien die nergens toe leiden

Twee lege kleenexdozen heb ik vanmorgen in de oud papier kliko gegooid. Resultaat van vier dagen snuiterige snotterigheid. En dan komen daar nog de nodige gewone papieren zakdoekjes bovenop. Waar komt al die troep vandaan? Het is voor mij een raadsel. Maar ik snap van virussen toch nooit iets.

Wat overblijft is een stomvervelende prikkelhoest, waar ik steeds bijna in blijf. Midden in een zin gebeurt het, je kunt het niet tegenhouden en dan kan ik de zaal wel verlaten om een kwartier als een malle te gaan hoesten. ‘s Nachts gaan overal in het dorp de lichten aan, want ik heb er weer eentje. Sorry, allemensen!

Dat hoesten leidt helemaal nergens toe, want het is uh……..geen productieve hoest. Niet zoeentje waarvan je zegt: ‘Nou, meid, dat lucht fijn op en ben je ook maar weer kwijt’.  Het is slechts pure irritatie van de slijmvliezen en het moet domweg slijten. Ik zuig de hele dag door op zuurtjes, drink water als een vis……..en ik hoest me kapot.

Maar ik voel me wel weer een stuk beter en dat is fijn, want vandaag hebben we ‘genietbaar zomerweer’. Dat is precies goed lekker weer. Zoals het eigenlijk altijd zou moeten zijn. Niet te warm, niet vies benauwd, zonnig en een windje erbij. Kan iedereen goed mee uit de voeten. Helaas zijn er deze zomer maar weinig van die dagen.

 

 

 

 

Egg bekouwe

Zo spring je nog vrolijk rond en is er niks aan de hand en het volgende moment lijk je op een snotvergiet. Ja, sorry, dit is geen weblog voor watjes, hoor. Als ik een keertje verkouden ben, dan ben ik het goed ook. Dan toeter ik zo erg, dat de ramen rinkelen, dan lopen de tranen over mijn wangen, ik heb niesontploffingen en mijn hoofd is gevuld met watten. Daarbij is het beter voor mijn ego, dat ik spiegels mijd. Struisvogelgedrag.verkouden

Het begint zoals altijd met een zere keel. Dat is een waarschuwing, want dan kan ik nog snel de voorraad kleenex gaan aanvullen, mocht dat nodig zijn. Op de avond van die rauwe keeldag krijg ik ook pijn in armen, schouders en rug. Net alsof ik een terras van 90 vierkante meter met zware tegels heb gelegd of zo. Van die ontzettende spierpijn dus. Of dat ik een paard heb opgetild. Kan ook. De paarden (zoals De gekke Henkies hier tegenover) zien me aankomen. ‘Joh, knol, laat ik jou eens even gezellig op schoot nemen’. Wat weegt een doorsnee paard? Een halve ton?

Goed, de zere keel is dan inmiddels wel zo’n beetje over, maar de algehele malaise slaat toe. Hangerig is het woord dat ik nodig heb. ‘Gá dán náár béd!’, roept eega, die mij in dit stadium ook liever kwijt dan rijk is. ‘Neeeej’, zeur ik, ‘daar ben ik niet ziek genoeg voor’. Maar binnen gaat het slechter dan buiten, dus wandel ik wel gewoon mee. Langzaam, want jakkes, blèèèèh. En ik wacht op de eerste enorme niespartij. Die komt gegarandeerd. De trams in Rotterdam vliegen ervan uit de rails. ‘Dat is toch echt niet normaal’, hoor ik Harry mompelen. keep_calm_and_dont_sneeze_poster-p228582516528245190tdcp_400

Daarna kan het grote snuitsnotfeest beginnen. Met een doos kleenex onder de arm en af en toe een pufje van Dr. Vogel snotter ik zowat de pan uit. Ik kijk nog steeds liever niet in spiegels, want mijn tranende ogen zitten halfdicht en mijn wangen zijn opgeblazen. Snot! Neus wordt steeds roder en ik smeer Vaporub. Ik eet mentholsnoepjes. Van die lekkere. Ja!

Paracetamol voor de spierpijn helpt gelukkig wel. Verder ben ik maar veel in de tuin, om daar een beetje op te drogen. Valt ook niet mee, want gisteren regende het telkens.

Kortom, ik ben eggg bekouwe!

 

Grote beer

Deze prachtige nachtvlinder zat vanmorgen vroeg naast de garagedeur. Gauw gauw een foto van hem gemaakt, want ik had deze hier nog nooit gezien. Zijn naam is: grote beer. Het lijkt net alsof er onderaan een kattengezichtje zit.

DSCN2135

De naam grote beer is afkomstig van het uiterlijk van de rups. Die heeft een donkere vacht gelijk een beer.

grote%20beer

Bravo Anneke!

Zij noemde het juiste gezegde en krijgt daarom een boeket, waar ze vast heel lang plezier van heeft: plaatjeszolder.png

en ook nog een toepasselijke taart, waar ze geen grammetje van aankomt en hoe leuk is dat?

choco cake original

De uitdrukking is inderdaad: Dat is de Moriaan (ge) wassen. Oftewel: het is een onmogelijke opdracht, onbegonnen werk, niet te doen, dus laat maar.

Want al poets je een negroïde mens met zand, zeep en soda, dan krijg je toch de zwarte huid nooit wit. Ga nou niet zitten mieren dat dit discriminatie is, want je kunt het ook omdraaien. Als je mij schrobt word ik echt niet zwart. Wel knalrood🙂

Het is een heel oude uitdrukking, stammend uit de tijd dat men mensen met een donkere huidskleur moriaan noemde.

 

 

Bordjes

Echt heel erg moeilijk was mijn raadplaat niet, dus er zijn maar liefst zes winnaars. Ze mogen allemaal plaatsnemen op het ereplatform (niet er van af vallen, alsjeblieft, want het is krapjes) en ze krijgen het Wilhelmus én een bos bloemen.

Alsjeblieft Els, Jeanne, Bertie, Marthy, Sjoerd en Bea.

Al zal ik nooit te weten komen of jullie hebben zitten papegaaien  in de reactiedinges🙂

moederdag2009

Het ging inderdaad om de uitdrukking: De bordjes zijn (of worden) verhangen. Het betekent dat de bestaande situatie (en vooral de relatie tussen twee mensen of partijen) is of wordt ingrijpend veranderd. Naar wordt aangenomen wordt in deze zegswijze oorspronkelijk gedoeld op het verhangen van de uithangborden, hetgeen plaatsvond wanneer een werkplaats, bedrijf of winkel van eigenaar wisselde.

Goed, ik heb er nóg eentje en die is best lastig, denk ik.gevelsteen